والدی ازم پرسید؛ چطور بچههای با عزت نفس و اعتماد به نفسی رو تربیت کنم!
+ گفتم با ده تا رفتار به شدت ساده و بیاندازه اثرگذار.
-گفت چطور یعنی!
+ گفتم؛
1) گاه و بیگاه بغلش کن و ببوسش.
بذار حس کنه خودش ارزشمند و دوستداشتنیه، نه کارها و دستاوردهاش.
2) در انجام کارها، تاکید کن که میتونه انجامش بده (القای بينش).
میتونیهایی که از تو میشنوه، سپری در برابر “تو نمیتونی، کار تو نیست و از دست تو که برنمیاد”های بزرگسالیه…
3) تا جایی که میشه و میتونی از مقایسه کردنهای سادهانگارانه، پرآسیب و بیهوده دست بردار.
باطن زندگی بچه خودت رو با ظاهر زندگی بچه دیگری مقایسه نکن. هیچکس از عاقبت کار خبردار نیست.
4) وقتی بدو بدو با کلی ذوق و شوق میاد سمتت و باهات حرف میزنه به حرفاش توجه کن.
بذار حس کنه که وجود داره و شنیده میشه، از همسایه کوچه قبلیتون که دیدینش، ساعتها گرم سخن میشید کمتر که نیست.
5) اشتباهاتش رو راحت ببخش و گاهی اجازه بده خرابکار باشه.
پناهگاه امنی باش که بتونه راحت تجربیات و خطاهاش رو بیان کنه.
6) از تهدید و تنبيه فاصله بگیر
(فلان نکنی وای به حالت، برسیم خونه فلفل میریزم دهنت!، دیگه واست خوراکی نمیخرم!، دیگه نمیبرمت خونهی). در کوتاه مدت موثر و در بلندمدت شدیدا مخربه.
7) باهاش بازی کن، کارتون ببین، نقاشی بکش و با هم كيف كنید.
الان که وقتشه انجام بده، با افزایش سن مشغلهها هم بیشتر میشه و یه وقتی میرسه که حسرت یه بوس و بغلش رو داری.
8) خوبیهای کوچیکش رو بزرگ و بدیهاش رو گذرا و قابل اصلاح نشون بده.
9) حداقل هر دو سه شب یه بار واسش قصه بگو، نمیدونی تو رابطهتون چه طوفانی به پا میکنه!.
و در نهایت؛ لطفا لطفا همسر همراهی باشید و از دو یا چند تربيته کردن بچه فاصله بگیرید، به نفع هیچکس نیست.
بدون دیدگاه